Interview Jeroen van der Boom

Op 10 november geeft Jeroen van der Boom een theaterconcert in Nieuwe Nobelaer Etten-Leur. 

Lees het interview met deze veelzijdige entertainer.

‘Dit ben ik’ heet de eerste theatershow van Jeroen van der Boom en die titel zegt eigenlijk alles. De show laat zien wie hij is en vertelt zijn verhaal: op een grappige manier en aan de hand van zijn hits, liedjes van vroeger en verzoeknummers. Wegens groot succes vorig jaar is hij dit seizoen terug. Niet met een reprise, maar met een 2.0 versie zodat er ook voor de mensen die al geweest zijn weer genoeg nieuws te ervaren is. 

Hoe anders kunnen dingen soms lopen. Nooit had Jeroen van der Boom het idee dat hij een theatershow wilde maken. Nu, het seizoen na zijn theaterdebuut, vindt hij het misschien wel het leukste dat hij ooit gedaan heeft. “Het waren anderen die tegen me zeiden ‘maak nou eens een eigen show’. Die mensen hadden absoluut gelijk, want ik kan niet anders dan zeggen dat ik het echt leuk vind. Omdat het heel dicht bij me staat.”

Gevraagd wat voor avond het publiek kan verwachten bij ‘Dit ben ik’ is Van der Boom duidelijk: “Het is echt een avond uit! Een one man show – ik heb het ook helemaal zelf bedacht – maar wel met een fantastische zeskoppige band. Qua inhoud gaat het alle kanten op. Er zijn stille momenten, maar er valt ook genoeg te lachen. De rode draad is dat ik altijd bruiloft- en partijenzanger wilde worden, maar dat is mislukt. Dat gegeven zegt genoeg over de toon van de avond, want het is een persoonlijk verhaal, maar dat wordt wel op een grappige manier vertelt. Ik doe bijvoorbeeld ook de stemmetjes die ik bij Edwin Evers doe en ik zing een Toppers medley met handpoppen van Gerard en René.”

In de voorstelling zit een groot blok dat Van der Boom zelf de ‘verzoekjesshow’ noemt. In de pauze kunnen mensen hun verzoeknummers sms’en en daarvan wordt er een flink aantal uitgelicht. “het leukste onderdeel van de avond”, vindt de zanger oprecht. “Ik haal die mensen erbij of ik doe iets grappigs met de band. Als mensen een liedje van Gerard Joling aanvragen, imiteer ik bijvoorbeeld de stem van Gerard. Soms zitten er ook  bijzondere, persoonlijke verhalen tussen. Dan moet je zo’n liedje gewoon klein houden en kneitergoed je best doen. 

Van het hele verzoekjesblok is niets geregisseerd en dus moest Van der Boom een enorm arsenaal aan liedjes kennen. “Ik wilde die uitdaging aangaan, wilde wel minimaal alle refreinen kennen. Ik heb daar gelukkig nul stress over, voel me er zelfs comfortabel bij. In die zin ben ik wel echt een barpianist. Als ik iets niet weet dan los ik het wel op. Het maakt me ook niet uit of ik een fout akkoord speel. Ik ben ongepolijst; een gewone man en ik zing dus ook als mezelf. Daarbij durf ik ook wel kwetsbaarheid te tonen. Als mensen de vogeltjesdans vragen, dan doe ik de vogeltjesdans. Dat maakt me geen moer uit.”

Het beeld dat mensen van mij hebben is denk ik dat ik een gewone jongen ben. Hard gewerkt, loopt eigenlijk nooit te zeiken, kan makkelijk piano spelen. 

Ik heb altijd de dingen gedaan waarvan ik zelf dacht dit is goed en dit is mooi. Ik ben echt heel commercieel gegaan, maar ik ben mezelf wel trouw gebleven. Ik ben niet bezig met een ander. Als je hier niet van houdt, dan ben je niet mijn publiek en dat is ook prima. Je kunt niet vijf jaar lang een tien zijn. De kunst is om nooit een vier te worden, maar altijd minimaal een zeven te blijven. Dit is ook een kant waarop ik, denk ik, verder kan. Die jongen met dat leren jasje van vroeger, die ken ik heel goed. En dat heeft hij echt nog wel eens aan, maar ik ben 47, ik sta anders in het leven.”

Ik wil mijn publiek meegeven wat ik mijn kinderen ook meegeef: dat als je iets echt wilt, dat je het kunt bereiken. Ook als je niet kunt meekomen als kind. Dat kind met dat rugzakje, dat was ik. In mijn show staat mijn oude orgeltje op de bühne. Ik vertel over mijn pianolessen van vroeger. Mijn lerares wist echt niet wat ze met me aan moest. Op mijn 12e werd ik van les gestuurd. Hij kan alles spelen, maar hij studeert niet. Ik was door de mand gevallen toen mijn zus een keer ziek was. 

Ik wist eigenlijk gelijk dat het moest gaan over die zoektocht.  Ik kom misschien over als Mr perfect, maar dat ben ik echt niet. Natuurlijk heb ik geen standaard leven, maar ik ben nog steeds precies wie ik altijd was. Een hele gewone jongen eigenlijk. Ik heb een mooie auto, maar je mag bij mij wel koekjes eten in de auto. En ik draag mooie kleren, maar er zit altijd wel een veter los of er hangt een hemd uit mn broek. Ik struggle met de dingen waar iedereen mee struggelt en ik heb ook mijn onzekerheid. Ik heb geen spannend leven voor een boek, maar ik heb wel leuke verhalen. Mensen mogen alles van me weten, ik durf mezelf open te stellen, ik durf fouten te maken en ook grappen over mezelf te maken. Dit ben ik! Aan het einde van de show zing ik een eigen nummer over mijn leven. Dan is de cirkel rond.

Promotrailer:

Bestel hier je tickets voor een fantastische avond uit!